بعد از یه قرن تفکر و تلاش عمیق من به این نتیجه رسیدم که باید برم دنبال (عشق زندگیم)........یعنی همون (درس خوندن).......من که هر چی به این در و اون در زدم هیچی نشد.......من که نه بلد هستم دوست پسر بگیرم  .نه تونستم یه کار مورد علاقه واسه خودم جور کنم.....نه می تونم این رشته ی خشک مدیریت رو ادامه بدم......نه تونستم کارامو جور کنم برم یه کشور دیگه .......ای دل غافل.........نه اینکه هر چی گفتیم ما عاشق هنریم کسی زیر پر و بالمونو گرفت........!! (تا اینکه یه چیری رو دیدم که نباید میدیدم......که حالمو از هر چی هنر و هنر پیشه بود به هم زد!)(با عرض معذرت از هنرمندان گرامی......)........در آخر،دیدم من جز درس خوندن کار دیگه ای بلد نیستم.......رو در بایستی که نداریم.......

خلاصه رفتم با مشقت فراوان، کتاب های روانشناسی رو گرفتم که مطالعات (کارشناسی ارشد) خودمو شروع کنم تا یه یکسالی بخونیم،......ببینیم چی میشه!......به به.........چه رشته ای!!!  هر پاراگرافشو می خونم یاد یکی می افتم! اصلا کل درس به صورت مثال های عینی در ذهنم مرور میشه......

امروز داشتم یه مطلب در درس( روانشاسی مرضی)می خوندم تحت عنوان:عقب ماندگی ذهنی

نکته ی جالب توجه اینجا بود که (جنس مذکر ۵/۱ برابر جنس مونث بیشتر دچار عقب ماندگی ذهنی است!)

کاریش نمیشه کرد عزیزان.....شاید در آینده من یه تحقیقاتی برای بهبود این موضوع انجام دادم

هر کس مشکلی چیزی داشت از نظر روحی روانی دیگه میتونه با من در میون بذاره........من برای خدمت به مردمم  نهایت سعیمو میکنم.......